ไม่มีใครรู้ไปทุกอย่าง
ตั้งแต่เริ่มเรียนอนุบาลจนจบปริญญาตรี ชีวิตผมเข้าห้องสมุดไม่ถึง 20 ครั้ง แต่พอได้มาทำงานก็กลับได้มาทำงานในห้องสมุด และยิ่งหนักเข้าไปใหญ่เมื่อมีแฟนเป็นบรรณารักษ์ ฉะนั้นแล้วชีวิตผมคงหนีไม่พ้นแหล่งสาระสนเทศแห่งการเรียนรู้(มันเป็นคำอธิบายคำว่า”ห้องสมุด”ได้อย่างสละสลวยเลยทีเดียว)
เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ปลาทองขาเปลี่ยนงานใหม่ มาเป็นบรรณารักษ์อยู่ที่วิทยาลัยการจัดการเพื่อการพัฒนา U-MDCซึ่งมีโครงการจัดตั้งห้องสมุดใหม่จากที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยโครงการนี้จะใช้เวลาเพียง 3 เดือน ซึ่งห้องสมุดนี้เรียกว่า “ห้องสมุดมีชีวิต(เป็นเดิมพัน)” ถ้าทำไม่เสร็จก็หางานใหม่ได้เลย เง้อ!
โอ้ว! เวลาแค่นี้ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่มันเป็นสิ่งที่ยากและท้าทายความสามารถมาก ๆ ผมเข้าใจว่าทางผู้บริหารวิทยาลัยอาจจะยังไม่เข้าใจโครงสร้างของห้องสมุด ก็คงคล้าย ๆ กับตัวผมเองที่เข้ามาทำงานห้องสมุด แต่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหนังสือที่ออกให้บริการในแต่ละเล่มนั้น มีกระบวนการขั้นตอนที่ซับซ้อนซักแค่ไหน บางครั้งยังเคยคิดเลยว่าบรรณารักษ์ช่างเป็นอาชีพที่น่าอิจฉาเหลือเกิน แค่นั่งเฝ้าหนังสือ แล้วก็เอาหนังสือที่มีคนอื่นไปเก็บไว้ที่เดิม
3 เดือนนี้เป็นช่วงเวลานรก มีเรื่องให้คิดกันได้ทุกวัน แต่มันก็สนุกมาก ด้วยที่ผมเองอยากทำงานทางด้านบริหาร ทั้งบริหารโครงการ และบริหารคน งานพวกนี้จะช่วยให้ทักษะของผมเพิ่มมากขึ้นโดยไม่ต้องเสียค่าเทอม
กลับมาเรื่องห้องสมุดกันต่อ… ระบบห้องสมุดอัตโนมัติของวิทยาลัยการจัดการเพื่อการพัฒนา U-MDC ใช้ระบบ ULibM พัฒนาโดย
สมพงษ์ เจริญศิริ นักวิชาการคอมพิวเตอร์ชำนาญการ ระดับ 8 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศ สำนักวิทยบริการ [...]