ไม่มีใครรู้ไปทุกอย่าง
เมื่อวาน (11/01/53) เป็นวันเกิดของแม่ และปลาทองขา เราตื่นเช้ามาใส่บาตรพระในหมู่บ้านเรา หลวงพ่อ หลวงพี่ ให้พรไปเต็มตะกร้า สาธุ!
หลังเลิกงานเราสองคนไปเดินหาซื้ออุปกรณ์ประกอบการแสดง ที่ปลาทองขาจะใช้ในการสัมมนา ที่จังหวัดนครนายก ระหว่าง 12 – 14 ม.ค. 53 ไปทั้งตลาดประดู่ เมืองทองฯ และเซ็นทรัล แจ้งวัฒนะ เดินตั้งนาน ได้ของมานิดเดียว
กลับถึงบ้านประมาณสามทุ่มกว่า ปลาทองไปดูที่บ้านของมิรุ๊ ปรากฏว่ามันตายแล้ว! มิรุ๊นอนแข็งทื่ออยู่ในบ้านกะลามะพร้าวเผา ผมก็ตกใจว่ามันตายได้ไง เมื่อวานพวกเรายังช่วยกันทำความสะอาดบ้านให้มันอยู่เลย
จำได้ว่าพวกเราได้มิรุ๊มาจากตลาดนัดเมืองทองฯ ตอนนั้นยังไม่ได้ซื้อบ้าน ยังอยู่ Pop C กันอยู่เลย เจ้าของเดิมของมิรุ๊เป็นแม่ค้าขายของเล่นเด็กจีนแดงในตลาดนั่นแหละ เราช่วนกันทำบ้านให้มิรุ๊อยู่ ตอนแรกก็ใช้ตะกร้าพลาสติกใบเล็ก ๆ แต่มันกัดกระจาย ก็เลยมาเป็นกล่องพลาสติกใสสี่เหลี่ยมและใช้มาถึงทุกวันนี้
จากวันนั้นถึงวันนี้ก็ราว ๆ สองปีกว่าแล้วที่มันอยู่กะเรามา เราไม่รู้เหมือนกันว่ามันอายุเท่าไหร่กันแน่ในตอนที่เราได้มันมา แต่ดูจากการการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของมัน เราคิดว่ามันน่าจะแก่แล้วหล่ะ เพราะจากเดิมที่เดิน วิ่ง อย่างคล่องแคล่ว มันก็เริ่มเงอะ ๆ งะ ๆ สายตามันก็ดูฟ้า ๆ ฟาง ๆ [...]