เสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมกับปลาทองมีนัดสังสรรค์กันที่บ้านพักตากอากาศชาญเมืองของพี่มด ณ. “ศูนย์อบรมข้าราชการ กทม” หนองจอก ใช้เวลาการเดินทางเพียง 30 นาทีจากกรุงเทพฯ (ระยะทางจากบ้านไปอยุธยา เท่ากับจากบ้านไปหนองจอก)

อันนี้เป็นบ้านสำหรับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ครับ ระดับเพื่อนพี่มดต้องพักกันที่นี่ คอนโดมิเนี่ยมหรูกลางสวนสวย บรรยากาศธรรมชาติ กับเลขอัปมงคลของฝรั่ง

 

รายนามผู้ร่วมทริปมีดังต่อไปนี้

• ผม
• ปลาทอง
• พี่มด
• ต้น (การรถไฟแห่งประเทศไทย)

ทริปนี้พวกเราเก็บค่าใช้จ่ายกันคนละ 500.- เป็นค่าอาหารทะเล และเครื่องดื่ม รวมทั้งหมด 2000.-

• ปูทะเล 2 กิโลครึ่ง
• กุ้งแม่น้ำ 2 กิโล
• ปลาหมึก 2 กิโล
• หอยแมงภู่ 2 กิโล
• หอยแครง 1 กิโล
• เบียร์ลีโอ
• เหล้าแสงโสม
• น้ำอัดลม
• ขนมขบเคี้ยวต่าง ๆ

และพิเศษสุดสำหรับทริปนี้ เรามีเชฟรับเชิญมาจากภูเก็ต ชื่อ “พี่ ???” (แกชื่อไรฟระ กินอาหารฝีมือแกตั้งหลายมื้อแล้ว แต่ไม่ได้ถามชื่อพี่เค้าเลย T_T) แกทำงาน Graphice Design ประจำหนังสือเล่มหนึ่ง แกเป็นคนภูเก็ต

เตาปิ้งไฟฟ้า ข้อดีของมันคือไร้ควัน ข้อเสียคือรับประทานไฟมาก ไฟดูด และอาหารไม่มีกลิ่นของถ่าน

ผมไม่รู้ว่าพี่มดไปเก็บแกได้จากไหน แต่ว่าแกเป็นผู้ชายที่ทำกับข้าวอร่อย งานแกละเอียดยิบ ต้ม ผัด แกง ทอด ได้ขนาดผู้หญิงบางคนยังอาย  ตอนแรกกะเอาไว้ว่าจะทำทะเลเผากินกันก็แค่นั้น แต่พี่แกเล่นเอาวัตถุดิบที่มีอยู่มาทำอาหารหลากเมนู แต่ที่ผมชอบที่สุด คือ สเต็กหมู (พี่แกซื้อเนื้อหมูมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ) กะผัดหอยแมลงภู่ สรุปเลยว่างานนี้เปรม

ย้อนรอย

ผมยังนึกออก ตอนก่อนหน้านี้ที่เรามากิน-เที่ยวที่นี่กัน เราไปเจอของดีจนได้ เท่าที่ฟังจากเจ้าของสถานที่่เล่าให้เราฟังว่าที่นี่เดิมทีเป็นที่ฝังศพของมุสลิม เคยมีเจ้าหน้าที่ของที่นี่เจอสิ่งแปลก ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเห็นเงาคนเดินอยู่ในตึกช่วงเวลาดึก ๆ

คราวก่อนที่เราเจอกัน เรื่องมีอยู่ว่าพวกเราไปทำกิจกรรมรับน้องนักศึกษา ป.โท สารสนเทศ ม.รามคำแหง ที่พี่มดเค้าเรียนอยู่ เราสองคนรับหน้าที่เป็นพิธีกรคู่(มั่ว)ในงานนั้น ในช่วงหัวค่ำก่อนที่จะมีงานกินเลี้ยงกัน ปลาทองไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพี่ที่อยู่ข้าง ๆ ห้องพี่มด

 

ผมเองก็อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องนั้นเหมือนกัน แต่ผมไม่รู้สึกอะไร แต่ปลาทองรู้สึกว่าเหมือนมีคนจ้องมองอยู่ รู้สึกอึดอัด แล้วจู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา ร้องอยู่นั่นแหละ ร้องแบบไม่มีเหตุผล จนได้มารู้ทีหลังเรื่องที่มาของสถานที่แห่งนี้

และอีกครั้ง

ที่พวกเราเจอ มีครั้งหนึ่งพวกเรานั่งดื่มกันอยู่ข้างล่างของตึก ตอนนั้นน่าจะประมาณห้าทุ่มกว่าแล้ว เราดื่มกินพูดคุยกันโหวกเหวกเสียงดัง จู่ ๆ ก็มีเสียงปลากระโดดขึ้นบนผิวน้ำ

“แจ๊ะ ๆ “

พวกเราเงียบกันหมด แล้วหันไปมองยังที่มาของเสียงดังกล่าว ซึ่งตรงนั้นจะมีบ่อน้ำขนาดเล็ก ๆ อยู่

ปรากฏว่า ในบ่อน้ำมันแห้ง! แล้วเสียงมาจากไหน? เกิดขึ้นได้อย่างไร? ตอนนั้นพวกเราทุกคนไม่ได้สงสัยอะไรกันมาก แค่รีบเก็บของขึ้นห้องพักโดยไวเท่านั้น

วันนี้

เค้าเอาตู้ที่เตรียมจำหน่ายออกมากองไว้ด้านล่างตึก ช่วยเสริมสร้างบรรยากาศให้น่ากลัวยิ่งขึ้นอีก