ไม่มีใครรู้ไปทุกอย่าง
ระหว่างอาบน้ำได้แรงบันดาลใจบางอย่าง นึกถึงบล๊อกiannnnn ตอนปฏิญาณกุมภาพันธ์ที่ต้องเขียนบล๊อกทุกวันก็เลยอยากลองทำดูบ้าง
วันนี้ไปทำ OT ผมสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับวิชาชีพบรรณารักษ์ (ถึงผมจะมีแฟนเป็นบรรณารักษ์แต่ผมก็ไม่เข้าใจบรรณารักษ์อยู่ดี) ผมสงสัยว่าทำไมจะต้องเก็บวารสารฉบับเก่าไว้ด้วย บางฉบับอายุมันก็หลายปีอยู่ น่าจะทำเรื่องจำหน่ายออกไปได้แล้ว
ผมก็ลองคิดดูนะว่าเพราะอะไร ถึงต้องเก็บไว้ ก็พอได้เหตุผลว่า
วารสารบางประเภทถึงมันจะเก่า แต่บทความมันไม่เก่าตาม เช่น บทความเรื่องการทำอาหาร สารคดี
วารสารเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ล้าสมัยไปทุกวัน เพราะเทคโนโลยีมันไปเร็วเหลือเกิน แต่มันก็เป็นประวัติศาสตร์
มันใช้อ้างอิงได้ จึงมีนักศึกษา/อาจารย์หลายคน มาขอสำเนาบทความย้อนหลัง
สรุปว่าก็ต้องเก็บมันไว้ก่อนเผื่อมันได้ใช้ซักวัน แต่ปัญหามันอยู่ตรงสถานที่จัดเก็บนี่แหละที่สร้างปัญหา เพราะตอนนี้แทบทุกตารางนิ้วของห้องสมุดมีแต่หนังสือ (ก็เออซิวะ! มันห้องสมุดนิหว่า) ได้แต่รอหวังให้ได้ตึกใหม่เร็ว ๆ จะมีพื้นที่ให้ใช้ได้กันอย่างเต็มที่
ปล. กำลังดู “แกะกล่องหนังไทย” ทางช่อง TPBS ระหว่างเขียนบล๊อก ผมชอบสถานีนี้เพราะมันมีรายการดี ๆ เยอะ เช่น สารคดี ข่าว เพลง เป็นทางเลือกหนึ่งสำหรับคนที่เลี่ยนละครหลังข่าวอย่างผมได้ดี