ไม่มีใครรู้ไปทุกอย่าง
เช้าวันนี้ได้รับข่าวร้ายจากพะเยา “แม๊กซ์” หลานชายของผมที่เรียนเทคนิคอยู่ที่พะเยาเสียชีวิต ข้อมูลที่ได้มาเหตุเพราะถูกดักตีที่หน้าหมู่บ้านร่องหน้าเมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เวลาประมาณสองทุ่ม เพื่อนที่ขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาช่วยเอาไปส่งที่โรงพยาบาล หมอพบเลือดคั่งในสมองจึงรีบผ่าตัด หลังจากผ่าตัดหมอแจ้งว่าโอกาสรอด 20% เท่านั้้น ถึงแม้ว่าไม่เสียชีวิตแต่โอกาสที่จะใช้ชีวิตเหมือนคนปรกติก็ยาก
และแม๊กซ์ก็เสียเมื่อคืนวานนี้
ผมสงสัยว่าทำไมเดี๋ยวนี้เด็กวัยรุ่นมันแค้น เคือง โกรธอะไรกันนักหนา ผมเองก็ผ่านชีวิตวัยนั้นมาได้ไม่นาน แต่ก็ไม่เคยคิดถึงจะฆ่าจะแกงกัน ครั้งหนึ่งผมเคยมีเรื่องกับเพื่อนในห้องเดียวกัน เลยนัดกันไปต่อยกันตัวต่อตัว ตอนนั้นผมแพ้ แต่ผมก็แพ้อย่างลูกผู้ชาย ต่อยกันเสร็จเรื่องก็จบไม่ต้องอาฆาตกัน หรือถ้าอยากจะแก้มือก็มานัดกันไปซัดให้หายข้องใจกันอีกซักรอบนึงก็ยังได้ ไม่เคยคิดจะใช้อาวุฑหรือฆ่ากันให้ตาย
ตอนนี้ไอ้คนที่ทำหลานผมมันจะรู้หรือเปล่าว่าแมกซ์มันตายแล้ว? ซึ่งหมายถึงว่าตอนนี้มันก็กลายเป็นฆาตกรไปโดยปริยาย ไม่ว่าจะตั้งใจฆ่าให้ตายหรือไม่ก็แล้วแต่ ก็ต้องโดนข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา! แล้วอนาคตมันล่ะจะมีไม๊? ข้อหานี้ต้องติดคุกกี่สิบปี? พ่อ-แม่มันจะเสียใจไม๊? ถ้ามีโอกาสเจอคนที่ทำก็อยากจะคุยดูกับมันดูนะ
เกิด ตาย เป็นเรื่องธรรมดา หมดเวร หมดกรรม กันแล้วก็อโหสิกรรมให้กันไปซะ จะได้ไม่ต้องจองเวรกันอีก