และแม๊กซ์ก็เสียเมื่อคืนวานนี้

ผมสงสัยว่าทำไมเดี๋ยวนี้เด็กวัยรุ่นมันแค้น เคือง โกรธอะไรกันนักหนา ผมเองก็ผ่านชีวิตวัยนั้นมาได้ไม่นาน แต่ก็ไม่เคยคิดถึงจะฆ่าจะแกงกัน ครั้งหนึ่งผมเคยมีเรื่องกับเพื่อนในห้องเดียวกัน เลยนัดกันไปต่อยกันตัวต่อตัว ตอนนั้นผมแพ้ แต่ผมก็แพ้อย่างลูกผู้ชาย ต่อยกันเสร็จเรื่องก็จบไม่ต้องอาฆาตกัน หรือถ้าอยากจะแก้มือก็มานัดกันไปซัดให้หายข้องใจกันอีกซักรอบนึงก็ยังได้ ไม่เคยคิดจะใช้อาวุฑหรือฆ่ากันให้ตาย

ตอนนี้ไอ้คนที่ทำหลานผมมันจะรู้หรือเปล่าว่าแมกซ์มันตายแล้ว? ซึ่งหมายถึงว่าตอนนี้มันก็กลายเป็นฆาตกรไปโดยปริยาย ไม่ว่าจะตั้งใจฆ่าให้ตายหรือไม่ก็แล้วแต่ ก็ต้องโดนข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา! แล้วอนาคตมันล่ะจะมีไม๊? ข้อหานี้ต้องติดคุกกี่สิบปี? พ่อ-แม่มันจะเสียใจไม๊? ถ้ามีโอกาสเจอคนที่ทำก็อยากจะคุยดูกับมันดูนะ

เกิด ตาย เป็นเรื่องธรรมดา หมดเวร หมดกรรม กันแล้วก็อโหสิกรรมให้กันไปซะ จะได้ไม่ต้องจองเวรกันอีก

และวันนี้ผมไปถึงที่ รพ. แปดโมงเช้าก็ยื่นใบนัดที่แผนกออร์โธปิดิกส์แล้วก็นั่งรอ

รอจนเก้าโมงครึ่งก็ไม่มีการเรียกขาน เข้าใจว่าหมอพึ่งลงตอนเก้าโมง เจ้าหน้าที่ก็คงยังทำเอกสารไม่เสร็จ ก็เลยรอต่อไป….

จนถึงสิบโมง ก็ยังเงียบ ผมเลยไปคุยกับเจ้า(หน้า)ที่ เจ้าที่ก็บอกว่า “ทางเวชระเบียน ยังหาประวัติคนไข้ไม่เจอเลยค่ะ ขอไปตั้งแต่แปดโมงครึ่งแล้ว” ผมก็ได้แต่อุทานใจว่า “แสดเอ้ย…” เอาวะ!…ไหน ๆ ก็มาแล้วรออีกหน่อยละกัน

สิบเอ็ดโมง ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้ ผมจึงบากหน้าไปคุยกะเจ้าที่อีกครั้ง เจ้าที่ก็บอกมาว่า “กำลังเร่งให้ค่ะ รอซักครู่นะคะ”

สิบเอ็ดโมงครึ่ง ผมไปคุยกะเจ้าที่เป็นครั้งสุดท้าย “ขอโทษนะครับ ผมต้องกลับไปทำงานแล้ว ไม่ทราบว่าประวัติการรักษาของแม่ผมที่ทำเรื่องขอไว้ได้หรือยังครับ” คราวนี้เจ้าที่คงเห็นสีหน้าผมที่บูดสุดขีดแล้ว ก็ทำทีคุ้ยเอกสารนู่นนี่ แล้วแจ้งผม

เจ้าที่ “คนไข้รับประวัติไปหรือเปล่าคะ ที่เวชระเบียนก็ไม่มีนะคะ”
ผม “ผมรับมอบอำนาจมาครับ ยังไม่ได้รับประวัติเลย ผมมาครั้งนึงแล้้วเมื่อวันพุธ แต่ได้คิวร้อยกว่า เลยไม่ได้อยู่รับเองช่วงบ่าย แต่พยาบาลนัดให้ผมมารับวันศุกร์เช้าก็คือวันนี้”
เจ้าที่ “หรอคะ ที่นี่ไม่มีประวัติค่ะ ที่เวชระเบียนก็ไม่มีประวัติ….”
ผม “….”

เงียบกันซักครู่ แล้วเหมือนว่าประวัติการรักษาของแม่ผมจะหาย พยาบาลกับเจ้าที่ก็ช่วยกันหากันใหญ่ ผมก็ยืนมองตาปริบ ๆ คิดอยู่ว่ามันจะหายไปได้ยังไง

สุดท้ายก็ค้นพบครับ ประวัติมันอยู่ปนกับเอกสารอีกกองนึง ไม่มีใครรู้ว่ามันไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร แต่รู้อย่างเดียวว่าตอนนี้เวลา สิบเอ็ดนาฬิกาสี่สิบห้านาทีแล้ว

แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นี้ หลังจากหาเอกสารเจอแล้วผมจะต้องไปหาหมอเพื่อให้หมอเซ็นสรุปผลการรักษา และผมต้องรออีกครั้ง

ผมรออีกห้านาทีถึงจะได้เจอกับหมอ เป็นคิวสุดท้ายในการรักษาภาคเช้านี้ แต่หมอพูดดีครับเลยช่วยให้ผมใจชื้นลงบ้าง สุดท้ายหมอก็เซ็นในกระดาษรายงานสรุปผลสองบรรทัดเป็นภาษาอังกฤษด้วยลายมือไก่เขี่ย (ผมนึกย้อนอดีตไปตอนเรียนประถม ครูเคยดุผมเรื่องเขียนหนังสือสือไม่สวย โตขึ้นจะเป็นอะไรได้ ผมได้คำตอบแล้วครับว่าต้องเป็นหมอได้แน่ ) และบอกกับผมว่าให้ไปถ่ายเอกสารการรักษาที่เวชระเบียน แล้วก็ไปพักผ่อนตามอัธยาศัย

ผมรับเอกสารและเดินกลับมาที่เวชระเบียนเพื่อติดต่อกับเจ้าที่อีกตนนึง

ผม “ผมมาสำเนาประวัติการักษาครับ หมอให้มาทำเสาเนาคับ”
เจ้าที่(อีกตน) หยิบเอกสารไปดูแล้วพูด “ไม่เห็นหมอบอกให้สำเนานี่คะ หมอเขียนใบสรุปให้คุณแล้ว นี่ไง” แล้วหยิบกระดาษที่มีตัวหนังสือยึกยือขนาดสองบรรทัดให้ผม
ผม “ก็หมอบอกให้สำเนานี่ครับ”
เจ้าที่(อีกตน) “ไม่ต้องสำเนาแล้วค่ะ นี่ไงคะใบสรุปผล คุณหมอเขียนให้แล้วนี่ไงคะ”
ผม “….(อึ้งแดก พูดไม่ออก)” แล้วเดินจากแผนกเวชระเบียนไปอย่างเงียบ ๆ

สรุปสิ่งที่เสียไป

• ผมเสียวันลาพักร้อนไป หนึ่งวันครึ่ง
• ผมเสียเวลาไป หนึ่งวัน
• ผมอารมณ์เสียไป หนึ่งวัน

สรุปสิ่งที่ได้มา

• กระดาษ A4 เป็นแบบฟอร์มสรุปการรักษา เขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยนขนาดสองบรรทัด

คุ้มสัด ๆ เลยครับ นึกแล้วเสียดายวันลาพักร้อน พาแม่ไปหาหมอได้สองรอบแบบสบาย ๆ แต่อีกใจนึงผมก็เห็นใจนะครับ เจ้าหน้าที่มีกันสี่ ห้าคนเท่านั้น ต้องมารองรับความต้องการของคนไข้หลักร้อย เหนื่อยมาก แต่ถ้าไม่บี้ ไม่จี้ งานก็ไม่เดินเหมือนกัน ทำใจกับโรงพยาบาลของรัฐ ราคาไม่ได้ถูกกว่าเอกชนซักเท่าไหร่ แต่ละครั้งที่แม่มาหาหมอค่ายาหลักพันทุกครั้ง ดีอย่างเดียวคือผมสามารถเบิกค่ายาได้เต็มจำนวน ไม่อย่างนั้นผมพาแม่ไปรพ.เอกชนดีกว่าไม่ต้องรอ ไม่ต้องเสียเวลา งานบริการก็สุดยอด

ผมไปถึง รพ. เก้าโมงเช้า ติดต่อที่ประชาสัมพันธ์ได้รับคำตอบที่ชัดเจน และขั้นตอนที่รวดเร็วไม่เยิ่นเย้อ ผมสังเกตุเห็นบางอย่างที่งอกขึ้นมาใน รพ.ราชวิถีก็คือ มีประชาสัมพันธ์สามถึงสี่คนคอยช่วยผู้ที่มาติดต่อ ช่วยกรอกรายละเอียดแบบฟอร์มต่าง ๆ หรือตอบคำถาม เหมือนเคยเห็นบริการแบบนี้เฉพาะแต่ รพ.เอกชน ประทับใจมากเลยครับ

หลังจากที่ตรวจเอกสารแล้ว ก็ต้องไปติดต่อที่แผนกออโทปิดิกส์(รักษากระดูก)ที่แม่เคยรักษาอยู่ ยื่นเอกสารและรอรับบัตรคิว มองไปรอบ ๆ หน้าห้องตรวจมีคนไข้เยอะมาก ที่นั่งยังแทบจะไม่มี ซักพักพยาบาลก็เรียกไปรับบัตรคิวปรากฏว่าผมได้คิวที่ 113

เจ้ดโด้! เก้าโมงเช้ายังคิวที่ร้อยกว่า กรูไม่ต้องมาตั้งแต่ตีห้าเลยเหรอ?

เอ้า รอก็รอวะ!

.

..

…

รอจนเที่ยงครึ่ง พยาบาลแจ้งออกอากาศว่า “หมอพักทานข้าวนะคะ คนไข้ตรวจอีกที บ่ายโมงครึ่งค่ะ” สอบถามนางพยาบาลได้ความว่าตอนนี้ตรวจถึงคิวที่สามสิบกว่า เคสของผมรับประวัติการรักษาก็เหมือนกับคนไข้ทั่วไป คือต้องให้แพทย์เซ็นต์สรุปการรักษาให้ ก็ต้องรอรอบบ่ายเช่นกัน

พยาบาลพยากรณ์ให้ว่า คิวร้อยกว่าคงจะได้เย็น ๆ แหละค่ะ ผมก็เลยนัดมารับประวัติวันศุกร์แทนเพราะขี้เกียจจะรอแล้ว ร้อน และ ง่วง กลับดีก่า

ขากลับแวะไปกินก๋วยเตี๋ยวเป็นริมถนนวิภาวดีเจ้าโปรด แต่วันนี้ทำไมคนขายมันเปลี่ยนไปฟระ ทำไม่อร่อยอีกต่างหาก เซ็งซ้ำซาก

Yoono มีหลาย Version ให้เลือกใช้ เช่น

• Yoono Desktop for Windows/Mac/Linux
• Yoono Extention for Chrome/Firefox
• Yoono for iPhone (เร็ว ๆ นี้)

ข้อดี

• เชื่อมต่อกับ Social Network ได้หลาย User พร้อมกัน ดูจากภาพประกอบจะเห็นได้ว่าไม่ว่าใครจะอัพเดท มันก็จะแสดงผลให้เราได้เห็นในหน้าต่างเดียว หรือจะแยกการแสดงผลออกเป็น Colum ก็ได้
• Yoono เองก็มี Internal Browser ทำให้เราสามารถเปิดดูลิงค์ที่แนบด้วยได้ ไม่ต้องสลับหน้าจอไปมา
• สามารถแชร์เว็บไซต์ที่เราเปิดโดย Yoono Browser

และข้อดีที่สุด คือ Freeware ดาวน์โหลดไปทดลองเล่นได้ที่

http://www.yoono.com

วันนี้ไปทำ OT ผมสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับวิชาชีพบรรณารักษ์ (ถึงผมจะมีแฟนเป็นบรรณารักษ์แต่ผมก็ไม่เข้าใจบรรณารักษ์อยู่ดี) ผมสงสัยว่าทำไมจะต้องเก็บวารสารฉบับเก่าไว้ด้วย บางฉบับอายุมันก็หลายปีอยู่ น่าจะทำเรื่องจำหน่ายออกไปได้แล้ว

ผมก็ลองคิดดูนะว่าเพราะอะไร ถึงต้องเก็บไว้ ก็พอได้เหตุผลว่า

• วารสารบางประเภทถึงมันจะเก่า แต่บทความมันไม่เก่าตาม เช่น บทความเรื่องการทำอาหาร สารคดี
• วารสารเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ล้าสมัยไปทุกวัน เพราะเทคโนโลยีมันไปเร็วเหลือเกิน แต่มันก็เป็นประวัติศาสตร์
• มันใช้อ้างอิงได้ จึงมีนักศึกษา/อาจารย์หลายคน มาขอสำเนาบทความย้อนหลัง

สรุปว่าก็ต้องเก็บมันไว้ก่อนเผื่อมันได้ใช้ซักวัน แต่ปัญหามันอยู่ตรงสถานที่จัดเก็บนี่แหละที่สร้างปัญหา เพราะตอนนี้แทบทุกตารางนิ้วของห้องสมุดมีแต่หนังสือ (ก็เออซิวะ! มันห้องสมุดนิหว่า) ได้แต่รอหวังให้ได้ตึกใหม่เร็ว ๆ จะมีพื้นที่ให้ใช้ได้กันอย่างเต็มที่

ปล. กำลังดู “แกะกล่องหนังไทย” ทางช่อง TPBS ระหว่างเขียนบล๊อก ผมชอบสถานีนี้เพราะมันมีรายการดี ๆ เยอะ เช่น สารคดี ข่าว เพลง เป็นทางเลือกหนึ่งสำหรับคนที่เลี่ยนละครหลังข่าวอย่างผมได้ดี

ตอนนี้ปลาทองอยากได้โทรศัพท์ใหม่(อีกแล้วครับท่าน) Samsung Wave ราคาหมื่นต้น ๆ แต่จากที่ดูสเป๊กมันแล้ว ผมก็อยากได้เหมือนกันนะ ไม่เคยคิดว่ามันจะยัด CPU 1 Ghz ลงในโทรศัพท์ได้

ผมกะปลาทองลองไปลูบ ๆ คลำ ๆ เจ้า Wave กันที่ Shop Samsung @Central แจ้งวัฒนะ มันทำงานได้เร็ว ไหลลื่นปรื้ด ๆ และได้ไปลองเล่น Galexy S ที่ใช้ Android ส่วนตัวผมก็อยากได้ Android มากกว่านะ แต่ราคานี่ซิ สองหมื่นกว่า มันจะแรงเกินไปแล้ว. หรือถ้าจะซื้อ Android ราคาต่ำกว่าหมื่น ที่น่าสนใจก็ Wellcome A88 เสียอย่างเดียวกล้องมันกระป๋องไปหน่อย

สรุปว่าเราสองคนหยุดกิเลสหนา ๆ เอาไว้ได้ ใช้เท่าที่มีไปก่อน ผม HTC ปลาทอง Candy มันก็ตอบสนองการใช้งานเราได้ทุกอย่างนะแหละ แต่อารมณ์อยากได้ อยากมี คงต้องยั้ง ๆ ไว้บ้าง

ฮิโรคุ ซูชิ

ช่วงนี้ติดใจซูชิที่ร้านฮิโรคุ ซูชิที่เซ็นทรัล แจ้งวัฒนะ คิดราคาเป็นจาน จานมีหลายสี หลายราคา รสชาดดีมาก ฟรีน้ำชาเขียวเย็น/ร้อน และที่สำคัญมันไม่คิด Service Charge + Tax 7% (พวกเราประท้วงค่าบริการที่ไร้ความเป็นธรรมนี้ ด้วยการงดบริโภคร้านโออิชิทุกสาขา 555)

จำได้ว่าครั้งแรกที่เราไปกินกัน ตอนนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะมากินที่ร้านนี้ เพราะด้วยความเบื่ออาหาร เราเลยเดินหาร้านกันไปเรื่อย จนมาถึงร้านเนื้อย่างเกาหลีเปิดใหม่(มีฮูดดูดควันเท่มาก) บุฟเฟ่คนละสามร้อยกว่าบาท เราก็ชะเง้อมองไปในร้านดูว่าคนเยอะหรือเปล่า หน้าตาอาหารเป็นยังไง มันเหมือนกะที่เราไปกินกันหรือเปล่าฟระะ (อะไรเทือกนี้แหละ)

แต่สายตาก็ดันเหลืบไปเห็นคนต่อแถวกินซูชิที่ร้านนี้อย่างล้นหลาม เราก็สรุปกันว่าคนเยอะมันต้องอร่อย

ผมไปลงชื่อต่อคิวซักประมาณ 15 นาทีก็ได้กินสมใจ เราได้นั่งที่บาร์ใกล้ ๆ ประตู

ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ผมกินซูชิแบบคิดราคาตามสีของจาน ปรกติกินแต่แบบบุฟเฟ่ พอเริ่มนั่งก็หยิบนู่น หยิบนี่มากินแบบตะกระตะกราม โดยไม่ได้ลิ้มรสอย่าละเมียดละไม ยอมรับว่าเสียดายของมาก กินกันสองคนหมดไป “เจ็ดร้อยกว่าบาท”

สัปดาห์ต่อมาเราก็ไปกินกันอีก คราวนี้เตรียมตัวและทำการบ้านมาอย่างดี ค่อย ๆ บรรจงกิน ได้ลิ้มรสความหวานของเนื้อปลาที่โป๊ะบนข้าวปั้นก้อนเล็ก ๆ (ที่แทบไม่เห็นความเป็นข้าว เพราะเนื้อปลามันปิดมิด) โอ้ว! สึโค่ยแท้

กินอย่างละเมียดละไม หมดไป “หกร้อยกว่าบาท”

สรุปวิธีกินซูชิให้อร่อย

• รองท้องมาก่อน ขนมหรืออาหารเบา ๆ
• กินชาเขียวก่อน เพื่อปรับสภาพลิ้น
• วอร์มอัพด้วยซูชิหน้าสาหร่ายดอง
• ทาโกะ
• แซลม่อน สลับกะซาบะ
• ค่อย ๆ กิน/เคี้ยว ลิ้มรสชาดของมันอย่างเต็มที่
• พูดออกไปว่า “สึโค่ย”

ใครอยากไปชิม กด แผนที่ร้าน

Big C

เห็นโบร์ชัวร์โต๊ะคอมพิวเตอร์ก๋องแก๋งของ Big C ราคามันถูกมาก ไม่ถึง 500 บาท แต่อยากจะฝากไปถึงคนออกแบบโต๊ะด้วย ไอ้ที่วาง Keyboard น่ะ เค้าไม่ได้มีไว้วางแค่ Keyboard อย่างเดียว มันต้องมีพื้นที่เหลือสำหรับวางเมาส์ด้วย บางตัวก็มีที่เหลือพอสำหรับวางเมาส์ แต่ไม่มีพื้นที่เหลือพอสำหรับการลากเมาส์อีก(เวร) เข้าใจว่าต้องลดต้นทุน แต่ถ้าซื้อมาแล้วใช้ไม่ได้ ใครเค้าจะซื้อมึง

ช่วงนี้ฝนตกแม่มทุกวัน และรถก็ติดแม่มทุกวัน

กันชนหน้าของ Lexus แตกครับ ป้ายหลุด คาดว่าคงได้เปลี่ยน Part ใหม่แน่ แต่ของผมโดเรม่อนสามห่วงท้ายแตก

ทางพี่คนขับรถ Lexus เค้าก็บอกกับผมว่าไม่เห็นรถผมจริง ๆ (สงสัยสีมันจะกลืนกับต้นไม้ละมั้ง 555) แต่พี่คนขับรถเค้าสุภาพมาก หลังจากเกิดเหตุแกลงมาไหว้ขอโทษผมก่อนเลย ทั้ง ๆ ที่เค้าอายุรุ่นพ่อผมแล้ว

ต่างคนต่างเรียกประกันครับ ของผมมีประกัน 3 พลัสกับสินมันคง มาเร็ว เครมเร็วจริง ๆ เหมือนโฆษณา ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีก็เรียบร้อย

ปล. ตอนเย็นไปกินยำแซ่บ เซ็นทรัลแจ้งฯ สั่ง”สลัดปลาทอดผลไม้”มากิน แม่มโคตรกากเลย ถ้าทำขายแบบนี้ก็อย่าขายเลยดีกว่า

Fruit Fish Salad = สลัดปลาทอดผลไม้

ถุย!

อันนี้เป็นบ้านสำหรับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ครับ ระดับเพื่อนพี่มดต้องพักกันที่นี่ คอนโดมิเนี่ยมหรูกลางสวนสวย บรรยากาศธรรมชาติ กับเลขอัปมงคลของฝรั่ง

รายนามผู้ร่วมทริปมีดังต่อไปนี้

• ผม
• ปลาทอง
• พี่มด
• ต้น (การรถไฟแห่งประเทศไทย)

ทริปนี้พวกเราเก็บค่าใช้จ่ายกันคนละ 500.- เป็นค่าอาหารทะเล และเครื่องดื่ม รวมทั้งหมด 2000.-

• ปูทะเล 2 กิโลครึ่ง
• กุ้งแม่น้ำ 2 กิโล
• ปลาหมึก 2 กิโล
• หอยแมงภู่ 2 กิโล
• หอยแครง 1 กิโล
• เบียร์ลีโอ
• เหล้าแสงโสม
• น้ำอัดลม
• ขนมขบเคี้ยวต่าง ๆ

และพิเศษสุดสำหรับทริปนี้ เรามีเชฟรับเชิญมาจากภูเก็ต ชื่อ “พี่ ???” (แกชื่อไรฟระ กินอาหารฝีมือแกตั้งหลายมื้อแล้ว แต่ไม่ได้ถามชื่อพี่เค้าเลย T_T) แกทำงาน Graphice Design ประจำหนังสือเล่มหนึ่ง แกเป็นคนภูเก็ต

เตาปิ้งไฟฟ้า ข้อดีของมันคือไร้ควัน ข้อเสียคือรับประทานไฟมาก ไฟดูด และอาหารไม่มีกลิ่นของถ่าน

ผมไม่รู้ว่าพี่มดไปเก็บแกได้จากไหน แต่ว่าแกเป็นผู้ชายที่ทำกับข้าวอร่อย งานแกละเอียดยิบ ต้ม ผัด แกง ทอด ได้ขนาดผู้หญิงบางคนยังอาย  ตอนแรกกะเอาไว้ว่าจะทำทะเลเผากินกันก็แค่นั้น แต่พี่แกเล่นเอาวัตถุดิบที่มีอยู่มาทำอาหารหลากเมนู แต่ที่ผมชอบที่สุด คือ สเต็กหมู (พี่แกซื้อเนื้อหมูมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ) กะผัดหอยแมลงภู่ สรุปเลยว่างานนี้เปรม

ย้อนรอย

ผมยังนึกออก ตอนก่อนหน้านี้ที่เรามากิน-เที่ยวที่นี่กัน เราไปเจอของดีจนได้ เท่าที่ฟังจากเจ้าของสถานที่่เล่าให้เราฟังว่าที่นี่เดิมทีเป็นที่ฝังศพของมุสลิม เคยมีเจ้าหน้าที่ของที่นี่เจอสิ่งแปลก ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเห็นเงาคนเดินอยู่ในตึกช่วงเวลาดึก ๆ

คราวก่อนที่เราเจอกัน เรื่องมีอยู่ว่าพวกเราไปทำกิจกรรมรับน้องนักศึกษา ป.โท สารสนเทศ ม.รามคำแหง ที่พี่มดเค้าเรียนอยู่ เราสองคนรับหน้าที่เป็นพิธีกรคู่(มั่ว)ในงานนั้น ในช่วงหัวค่ำก่อนที่จะมีงานกินเลี้ยงกัน ปลาทองไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพี่ที่อยู่ข้าง ๆ ห้องพี่มด

ผมเองก็อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องนั้นเหมือนกัน แต่ผมไม่รู้สึกอะไร แต่ปลาทองรู้สึกว่าเหมือนมีคนจ้องมองอยู่ รู้สึกอึดอัด แล้วจู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา ร้องอยู่นั่นแหละ ร้องแบบไม่มีเหตุผล จนได้มารู้ทีหลังเรื่องที่มาของสถานที่แห่งนี้

และอีกครั้ง

ที่พวกเราเจอ มีครั้งหนึ่งพวกเรานั่งดื่มกันอยู่ข้างล่างของตึก ตอนนั้นน่าจะประมาณห้าทุ่มกว่าแล้ว เราดื่มกินพูดคุยกันโหวกเหวกเสียงดัง จู่ ๆ ก็มีเสียงปลากระโดดขึ้นบนผิวน้ำ

“แจ๊ะ ๆ “

พวกเราเงียบกันหมด แล้วหันไปมองยังที่มาของเสียงดังกล่าว ซึ่งตรงนั้นจะมีบ่อน้ำขนาดเล็ก ๆ อยู่

ปรากฏว่า ในบ่อน้ำมันแห้ง! แล้วเสียงมาจากไหน? เกิดขึ้นได้อย่างไร? ตอนนั้นพวกเราทุกคนไม่ได้สงสัยอะไรกันมาก แค่รีบเก็บของขึ้นห้องพักโดยไวเท่านั้น

วันนี้

เค้าเอาตู้ที่เตรียมจำหน่ายออกมากองไว้ด้านล่างตึก ช่วยเสริมสร้างบรรยากาศให้น่ากลัวยิ่งขึ้นอีก

ผมขยับรถอยู่บนสะพานพระรามสี่อยู่พักใหญ่ มาดูที่แผงหน้าปัดของรถปรากฏว่า ความร้อนขึ้นสุด ๆ ผมต้องหาที่จอดพักรถแล้วล่ะ แต่ปัญหามันติดอยู่ที่ผมอยู่บนสะพานพระรามสี่ และรถติดมาก กว่าจะไปหาที่จอดพักรถได้ ก็เกือบครึ่งชั่วโมง

ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

ผมต้องส่งปลาทองขึ้นรถตู้ที่ป้ายหน้าคาฟูร์ แล้วเลี่ยงจากรถติดที่ ถ.แจ้งวัฒนะ ไป ถ.เลี่ยงเมืองตัดใหม่ จอดพักรถประมาณครึ่งชั่วโมง ระหว่างนั้นดูเวลาแล้วผมคงไปทำงานไม่ทันเลยคว้า Notebook มาลาผ่านระบบ e-Service อันแสนทันสมัย

* ผมล่ะงงกับระบบส้นตรีนนี้มากเลย แทนที่มันจะทำให้เป็น Internet เพื่อให้ผู้ใช้สามารถลาได้จากที่บ้าน แต่มันทำไว้ให้สำหรับระบบ Intranet เท่านั้น แต่แก้ปัญหานี้ได้ด้วยการ VPN เข้ามาก่อน แล้วค่อยเข้าใช้ e-Service วุ่นวายชิหาย

พอรถความร้อนลดลงแล้ว ผมก็ขับไปทาง ถ.ติวานนท์ แล้วจะเข้าเมืองทองธานี ปรากฏว่าน้ำท่วมครับ เมืองนองธานีจริง ๆ ท่วมสูงกว่าฟุตบาทซะอีก ผมก็ต้องขับรถดำน้ำไปเรื่อย ๆ รถก็ติด น้ำก็ท่วม เจริญละครับ กว่าจะคลานไปถึงก็เกือบสิบโมง

สำรวจความเสียหายของรถ สรุปว่า หม้อน้ำรั่ว ยางค้ำโช้คหน้าพัง น้ำซึมเข้าในห้องโดยสาร แต่ยังดีที่น้ำไม่พังห้องเครื่องด้วย

ช่วงค่ำไปรับปลาทองที่ U-MDC ไปงานเลี้ยงส่งพี่กุ้ง กระทรวงทรัพยฯ ที่ทำเรื่องโอนย้ายมาอยู่ที่กรมป่าไม้ แล้วก็ไปต่อกันที่งาน BB Party (HTC/Candy ไม่รู้ไปเกี่ยวอะไรด้วย งงอ๊ะ)ที่ร้าน The Story ริมคลองประปา ใกล้ ๆ ถ.แจ้งวัฒนะ

ครั้งนี้เป็นการพบการระหว่างเพื่อนของเราสองคน รายชื่อดังนี้ เอาฝั่งเพื่อนผมก่อน

• ต้น
• ก้อย
• เป้ (เป็นเพื่อน “หลวย” ที่เป็นน้อยก้อยอีกทีนึง

เพื่อนปลาทอง

• ก้อย (เราเรียก “เถิกน้อย” เพราะเรียกก้อยมันจะงงกับก้อยอ้วน)
• เปรม
• นก (เป็นน้องของเปรม หน้าตาถูกบังคับมา)

กว่าผมจะไปถึงร้านก็สี่ทุ่มกว่าได้แล้ว และกว่าจะหาที่จอดรถได้ก็เลือดตาแทบกระเด็นเพราะคนเยอะมาก เป็นคืนวันศุกร์หรรษาดีแท้ สุดท้ายได้ที่จดรถในอู่ใกล้ ๆ ร้านนั่นแหละ สภาพเปียกและเปลี่ยวมาก

ร้านบรรยากาศดีมาก เพลงเพราะ อาหารอร่อย พวกเรานั่งอยู่หลังบูทดีเจ ทำเลริมคลองหลังฝนตก อากาศกำลังเย็นสบาย ๆ นั่งจิบ Red ไปพลางฝอยกันไปช่างสุขดีแท้ ไว้คราวหน้าจะแวะมาอีก

ปล. เถิกน้อยกินเหล้าน้อยกว่าที่โม้ไว้ แต่ปลาทองบอกว่าเป็นการรักษาภาพพจน์ ผมก็สงสัยว่าจะรักษาทำไม ไม่ได้ไปเดทซะหน่อย

ปอ. เป้กินเหล้า เมาหูอื้อ พูดเสียงดัง และพูดไม่หยุด แล้วมันยังลวดลามเด็กเสริฟ(ชาย)อีก